TEMPO-Art is een kunststroming die het tempo van een 'snelweg' kent.
Vaak is de kunst al voorbij, voor het publiek er notie van nam. Het veronderstelt een brede invalshoek te hebben en wordt door aanhangers beschouwd als een autonome stroming.
Ellen van Putten had het in 1997 al over Zwerfkunst, en in 2011 over TemporaryArt, zij stelde zich daarmee achter de visie van Erik Sok, omtrent een pure kunst die ontstaan is uit de snelle, culturele armoe.
Deze twee kunstenaars gaan door voor de voornaamste effectuerende TEMPO-Art rijders. Zij concentreren zich overwegend op de buitenwereld, en vooral op de transportmiddelen, al dan niet voor de digitale snelweg.

TEMPO-Art is een stroming binnen de beeldende kunst waarbij de kunstenaar zichzelf tevens opwerpt als vervoerder, hoewel deze taak nadien ook door de toeschouwer overgenomen kan worden (zie zwerfkunst). Hierdoor begeven zij zich op het grensvlak van de tastbaarheid. Het vervoeren of transporteren van het idee als zuiverende stroom is een van de kerntaken van de kunstenaar, dus niet de plaats of plek van het werk of het product dat er uit voortkomt.

In TEMPO-Art staat de vraag centraal waar de kunst is, wat het effect van de afwezigheid van werk is en wat blijft staan van de integriteit van de beeldend kunstenaar. Is er een verschil tussen hoge en lage snelheid van kunsten? In welke mate mag een kunstenaar werk transporteren en zichzelf de kunstenaar blijven noemen? Ligt de grens kunst / niet-kunst bij functionaliteit? Is de toenemende schaarste van zowel openbare, als financiële ruimte de bakermat voor het verdwijnen van kunst?

TEMPO-Art
Wil kunst en vluchtigheid bij elkaar brengen
Wil een snelle zuivere stroom bewerkstellen
Wil de alledaagse realiteit aan objectivering toetsen
Wil de uiting van de kunstenaar als langs geweest stimuleren

TEMPO-Art
Spotplaatsen zijn herkenbaar aan nevenstaande markeringspunten.